W niniejszym artykule Jacques Servais rozważa ekranizację opowiadania Karen Blixen [pseudonim Isak Dinesen] z 1987 r. Servais zwraca uwagę na to w jaki sposób film ostatecznie dotyczy przyjęcia stworzenia. Kiedy życie różnych postaci zbiegnie się w kulminacyjnej uczcie, radość z tego przyjęcia uwalnia jego uczestników od bogatszego od siebie towarzystwa. Opierając się na teologii Hansa Urs von Balthasara, Servais omawia, w jaki sposób starania Babette o zapewnienie tego posiłku są wyrazem chrześcijańskiej misji, w której przygotowuje się nas łaską do pełniejszej zgody i świętowania dobroci bycia. Z takim upałem i ciężką pracą nie jest to oczywiście żadna nieziemska uczta. Raczej bierze ona udział w dziele nadawania formy światu.
In Jacques Servais contemplates the 1987 film adaptation of Isak Dinesen’s short story. Servais draws attention to how the film is ultimately concerned with the incarnate embrace of creation. When the lives of various characters converge upon the film’s climactic banquet, the joy of this embrace is shown to free its partakers for a richer companionship with one another. Drawing upon the theology of Hans Urs von Balthasar, Servais discusses how Babette’s efforts to provide this meal typifies Christian mission, wherein one is prepared by grace for a fuller consent to and celebration of the goodness of being. With such heat and hard labor, this is clearly no otherworldly feast. Rather, it takes part in the work of giving form to the world.